Toen Clea wakker werd, scheen de zon in gemene stralen de kamer door. De helle verlichting deed pijn aan haar ogen, waarachter ook nog eens messen leken te steken. Ze keek op de wekker, die scheef op het nachtkastje hing: drie uur in de middag alweer. Ze probeerde de opkomende beelden van de vorige avond weg te sturen naar een ontoegankelijk gebied in haar geheugen, maar flarden bleven zich opdringen. Ze had op de dure design salontafel gedanst en was daar ruw van af getrokken door iemand, Elise waarschijnlijk, maar misschien was het Bettina ook wel geweest. Hoewel, ze had niet gezien dat die één keer was opgestaan uit de stoel, van waaruit ze haar achterdochtig had zitten beloeren. En ze wist ook zeker dat de op haar knieën naar de deur was gekropen in een poging weg te komen van die afkeurende blikken naar aanleiding van haar betogen over de zegeningen van het vrijgezellenbestaan en de manier waarop alleen het begrip relatie haar al deed kotsen.
Ze kreunde van schaamte en in een poging alles te vergeten, trok ze de dekens over haar hoofd. Het hielp echter niet. Ze herinnerde zich nu ook dat ze had overgegeven op het pas aangeschafte en ongetwijfeld dure tapijt van Elise en Bettina. Clea wist zeker dat ze hen nooit meer onder ogen durfde te komen. Ze schoot overeind en realiseerde zich dat Elise haar verdiende loon had gehad: had ze haar maar niet moeten belazeren met Bettina. Een vlammende steek in haar hoofd wierp haar achterover.
Vaag zag ze nu een paar lachende ogen voor zich. Ze probeerde het gezicht dat erbij hoorde voor haar geest te halen, maar het bleef verborgen in een grijze mist en maakte plaats voor de woedende en afkeurende blik van Elise. Haar dubbele tong belette haar te spreken, maar ze wist nog wel degelijk, wat ze had willen zeggen: "Jij, jij hebt me niets te verwijten. Twee maanden heb je zitten liegen en pas toen ik jou aantrof met Bettina in ons bed, toen pas kreeg je de waarheid over je lippen!" De woede bracht een golf van misselijkheid naar boven en de gedachte aan Bettina vervulde haar met walging. Elise had haar, sinds ze haar ontmoet had, altijd opgehemeld: Bettina was zo verstandig, Bettina was zo invoelend, met Bettina kon je zo goed praten.
Weer zag Clea de lachende ogen en direct daarna het plafond van de keuken. Ze strekte haar arm uit, alsof ze de ogen zo zou kunnen pakken. Toen voelde ze iemand aan haar arm rukken en hoorde ze sissen: "Eruit! Nu!". Ze sloot haar ogen en bevond zich plotseling in een lege, witte ruimte. Koel, maar in ieder geval beter te verdragen dan de herinneringen aan haar schandelijke gedragingen. Ze draaide zich op haar buik in een poging in slaap te vallen. Even lukte het om licht weg te doezelen, maar al snel werd haar rust verstoord door de scene, waarin ze Elise een klap in het gezicht gaf, die daarop hysterisch huilend wegrende.

Het geluid van de rinkelende bel deed pijn aan haar hoofd. Even overwoog ze om niet open te doen, maar de gedachte dat Elise voor de deur kon staan om haar excuses te aanvaarden en haar schuldgevoel weg te nemen, deed haar besluiten haar bed uit te komen.
Het eerste dat ze zag in de deuropening waren de lachende ogen, waarvan ze het beeld nog maar even geleden zo gretig had willen vasthouden. Ze liet het gezicht tot zich doordringen en ineens wist ze het weer: met deze vrouw, Ilse heette ze, had ze aan het begin van de avond zitten praten. Ze had uitgelegd dat ze de scheiding van Elise helemaal had aanvaard en dat ze blij was, dat ze goede vriendinnen zouden kunnen blijven. Ilse had op haar beurt verteld dat ze er nog steeds niet aan kon wennen dat Bettina was weggegaan, maar dat ze hoopte dat deze housewarming party haar afdoende met de neus op de realiteit zou drukken. "Mag ik binnenkomen?", vroeg Ilse. De stem was als zalf voor Clea's zere hoofd. "Het ziet er hier gezellig uit", zei Ilse, toen ze in de kamer stond. Ze pakte Clea's hoofd en keek haar in de ogen. "Je was geweldig, gisterenavond", fluisterde ze, "Zoveel passie, zoveel hartstocht! Het was precies wat die twee nodig hadden." Clea liet zich de aanraking welgevallen. "Altijd die rationalisaties van die ze... Toen ik nog met Bettina was, en nog niet eens wist dat ze wat met Elise had, werd ik er al gek van. Ik heb ook vaak willen schreeuwen, slaan en schoppen, maar ik kon het niet. Bettina's betogen legden me lam". Ze leidde Clea naar het onopgemaakte bed en liet haar naast zich zitten. "En jij hebt nu één keer gedaan waar ik me altijd tegen mijn zin van heb laten weerhouden. Prachtig, die Afrikaanse dans op dat handgepolijste glas van de salontafel. Weet je dat er nu een barst in zit? Reken maar dat jij het enige onderwerp van gesprek was, nadat jij in de taxi was gezet." Ilse kuste Clea op het voorhoofd. "En die rode vlek krijgen ze ook nooit uit het tapijt. Eindelijk hun zorgvuldig opgebouwde fantasiewereld van harmonie en vrede in elkaar gedonderd. Al die zelfgebreide, rechtsdraaiende theorieën over wereldomspannende liefde en je gevoel volgen..In één klap weg!".
Ilse vlijde Clea op het bed en kleedde haar uit. Clea genoot van haar zachte, warme handen. Toen Ilse naast haar lag, legde ze haar hoofd tegen haar borsten en viel in een diepe slaap.

18 januari 1997