Nu het bijna zover was, begon Mieke er tegenop te zien. Gisteren, toen ze de afspraak per e-mail had gemaakt, leek alles zo eenvoudig. Om twaalf uur zou hij aanbellen, zijn wensen kenbaar maken waar zij al dan niet gehoor aan zou geven en dan zou hij weer vertrekken. Het was zo'n spannend idee, een ontmoeting met een vreemde en zich weer helemaal over te kunnen geven aan het onverwachte van het moment. Nu vroeg ze zich af wat haar had bezield toen zij hem haar adres had gegeven. God wist wat voor een griezel hij was.
In de hoek bij de televisie lagen wat legoblokjes. Gelukkig zag ze die op tijd. Verwijzingen naar haar gezinsleven konden beter uit het zicht blijven. Ze raapte de blokjes op en stopte ze in een la.
Ze keek voor de zoveelste keer in de spiegel. Het zwarte mantelpak met de laag uitgesneden blouse gaf haar iets verleidelijks, vooral nu ze haar lange blonde haar los liet hangen en niet in een staart had gebonden, zoals anders.
Haar zorgvuldig roodgelakte nagels zagen eruit als mesjes die ze meedogenloos in zijn rug zou zetten, straks, als hij haar ruw nam en zij van opwinding niet wist waar ze blijven moest. Ze veegde een lok uit haar gezicht. Dat moest ze anders doen. Ze deed het nog een keer terwijl ze haar hoofd schuin hield. Zo was het beter. Het ging om de details. Ze moest vanaf het allereerste begin een verpletterende indruk op hem maken.
Ze keek door het raam en zag een groene Mercedes verschijnen. Dat zou hem wel eens kunnen zijn. Hij zou ongetwijfeld geld genoeg hebben om zich zo'n auto te kunnen veroorloven.
De mercedes stopte voor haar deur. Even later werd er aangebeld. Ze sprong op van de bank en gooide Vrij Nederland, waarin ze had zitten bladeren, aan de kant. Ze liep langzaam naar de voordeur. De man op de stoep, Hugo heette hij volgens zijn e-mail, droeg een donkerblauw kostuum met een wit hemd. Hij was een jaar of vijfenvijftig, had donkerblond haar en een bril met een donker montuur. In ieder geval zag hij er niet uit als een lustmoordenaar of iemand die anderszins gestoord was. Dat luchtte haar op.
"Komt u binnen", zei Mieke. Ze lette erop dat ze rustig sprak.
Hij knikte bij wijze van begroeting en liep langs haar heen de huiskamer in. Daar bleef hij staan en keek taxerend om zich heen alsof hij aan de hand van het interieur wilde beoordelen wat voor vlees hij in de kuip had. Ze zou hem iets te drinken moeten aanbieden maar ze realiseerde zich tot haar schrik dat ze alleen rode wijn in huis had, en pils natuurlijk voor Wim, maar dat zou Hugo vast niet drinken.
"Ik heb maar een uur de tijd", zei Hugo, "Laten we snel beginnen."
Een uur, dat viel tegen. In haar fantasie had ze een geraffineerd spel gemaakt van hun samenzijn waarbij ze de vervoering steeds verder opdreef. Zijn zakelijke opstelling deed haar de moed in de schoenen zinken. Zou ze zich wel naakt durven vertonen in zijn bijzijn?
"Volgt u mij maar", zei ze.

In de slaapkamer kleedde hij zich uit en legde zijn kleren keurig opgevouwen op de stoel. Zijn onderbroek stopte hij onder zijn pantalon.
Hij ging op zijn rug op het brede tweepersoonsbed liggen, aan de kant van Wim.
"Ik wil dat u boven op mij komt liggen", zei hij.
Ook Mieke kleedde zich uit. Ze liet haar jasje langzaam van haar schouders glijden en opende de knoopjes van haar blouse één voor één zodat er steeds een stukje meer van haar naakte lichaam werd onthuld. Hij keek echter niet naar haar maar staarde peinzend naar het plafond, alsof hij met zijn gedachten nog bij de vergadering was die hij zojuist wel zou hebben verlaten. Zijn penis lag slap over zijn dijbeen.
De rest van haar kleren trok ze uit zoals ze gewend was. Ze draaide de rits van haar rok naar voren zodat ze er gemakkelijker bij kon en tegelijkertijd schopte ze haar schoenen uit. Zonde eigenlijk van de jarretels die ze na veel zoeken in een kleine lingeriezaak in de stad gevonden had. Het uitzicht op het kleine stukje dij dat boven de kousrand uitkwam, scheen mannen in alle staten te kunnen brengen, maar op Hugo had het geen enkel effect.
Ze kroop het bed op en ging op Hugo af in de tijgersluipgang, die ze die morgen nog geoefend had. Zonder toeschouwer was dat nogal belachelijk dus hield ze er snel mee op. Ze haalde het doosje condooms uit het nachtkastje en legde het vast op het kussen voor het moment dat ze er een nodig zou hebben.
"Het vogeltje slaapt nog", zei ze en ze raakte zijn penis aan met haar duim. Hij kwam iets omhoog maar nog niet voldoende. Hugo zuchtte verveeld.
"Noem me Leo", zei hij, "En zeg dat ik lui ben, een schobbejak, dat ik door moet werken."
Ze had het kunnen weten. Natuurlijk zou zo'n man geen vijfhonderd gulden neertellen voor een rechttoe rechtaan neukpartij. Daar kwam al gauw een afwijking bij kijken waar hij bij zijn vrouw niet voor uit durfde komen.
"Heb je je rapport nog niet af", begon ze, "Als je zo doorgaat, zet ik je voor lul op de eerste de beste aandeelhoudersvergadering."
"Nee, niet zo", zei hij, "Maar alsof ik de jongste bediende ben, die door iedereen wordt gecommandeerd."
Ze probeerde zich voor te stellen dat hij een lelijke, domme jongen was die het nooit ver zou schoppen. Zo'n jongen waar iedereen die hem zag meteen een hekel aan had, die iedereen wilde afbeulen en kwellen met de meest onzinnige opdrachten, alleen om hem te zien lijden.
"Wat heb je nou weer gedaan, Leo", gromde ze, "Kan jij dan werkelijk helemaal niks, moet alles jou dan zestig keer voorgekauwd worden. Volgens mij ben je echt zo stom als je er uitziet, al is dat nauwelijks voorstelbaar!" Hij had nu een volledige erectie.
"Zo ja, kom op me zitten en ga door", fluisterde hij hees. Ze schoof een condoom om zijn penis en leidde hem naar binnen. Het verbaasde haar hoe vanzelfsprekend het voelde om zoiets te doen. Terwijl ze langzaam op en neer bewoog, ging ze verder:
"Je ziet er trouwens weer niet uit, Leo, hoe vaak moet ik nou nog zeggen dat je je fatsoenlijk moet kleden als je op je werk verschijnt. Het is toch zeker geen gezicht, zo'n grote jongen als jij in een korte broek. En je stinkt ook nog. Je stinkt uit je bek en je stinkt uit de oksels. Gadverdamme! Eigenlijk zou ik je er meteen uit moeten sodemieteren, maar zo'n minkukel als jij komt natuurlijk meteen ten laste van de gemeenschap. En ik heb zo mijn verantwoordelijkheid."
Hugo kreunde en stootte sneller. De snik achter uit zijn keel vertelde haar dat hij klaarkwam. Dat was jammer want ze begon net een beetje te genieten van haar rol. Het was heerlijk om zo te schelden en even het gevoel te hebben dat ze hem desnoods alle hoeken van de kamer kon laten zien, dat ze hem desgewenst zo zou kunnen vernederen dat hij alleen nog maar jankend van schaamte op zijn knieën de kamer kon verlaten.
Ze klom van hem af, haalde het condoom van zijn penis en bond het zorgvuldig dicht.
"Bent u tevreden?", vroeg ze.
"Prima, ja, ik denk wel dat we tot een duurzame samenwerking kunnen komen." Zijn gelaatskleur die vlak voor hij klaarkwam dieprood was geweest, was nu weer normaal. Ze wees hem de douche en kleedde zich snel aan.
Toen hij aangekleed en wel terugkwam van het douchen legde hij twee briefjes van tweehonderdvijftig gulden op het nachtkastje. Hij pakte zijn agenda uit zijn binnenzak en zei:
"Volgende week kan ik op donderdag om twee uur. Schikt u dat?"
"Uitstekend", zei ze, "Ik zie u dan."
Ze liep met hem naar de deur. Voor hij het huis verliet, gaf ze hem een hand. Ze keek de groene mercedes na tot hij de straat uit was.

's Avonds was Mieke net Maartje aan het helpen bij het aantrekken van haar pyjama toen Wim thuiskwam. Rob, haar zesjarige zoon, zat te lezen. Sinds hij het geleerd had, deed hij niets anders meer.
Wim gaf haar een zoen en ging op de bank zitten. Hij sloeg de economische bijlage van de krant open. Mieke zette het eten dat ze voor hem had bewaard in de magnetron.
"Papa een kus en naar bed", zei ze tegen Maartje en Rob. Maartje huppelde op Wim af, tuitte haar lippen in de buurt van zijn wang en deed alsof ze hem kuste. Rob reageerde niet.
"Roberto! Naar bed!", riep ze.
"Hè, nog even lezen", jengelde hij.
"Niks ervan. Morgen moet je weer naar school."
"Luisteren naar je moeder", gromde Wim zonder op te kijken. Rob stond met zichtbare tegenzin op en zoende zijn vader op de wang.
Mieke bracht de kinderen naar bed.
"Verhaaltje!", zei Maartje toen ze haar had ingestopt.
"Morgen, schat, mama is moe", zei ze.
In de keuken zette ze de melkbekers in de gootsteen en liet er water inlopen. Ze zette koffie.
"Twintig puts Amro januari", hoorde ze Wim vanuit de huiskamer zeggen. Hij zat ongetwijfeld weer aan de telefoon om zijn orders door te geven. Sinds hij bij de optiebeurs werkte, had hij het zelfs in zijn slaap nog over puts en calls.
Ze deed de pedaalemmer open om er de koffiefilter in te gooien. Bovenop het andere vuil lag het dichtgeknoopte condoom. Ze glimlachte: ze leefde ineens gevaarlijk! Het was alleen aan de voorzienigheid te denken dat Wim het ding niet eerder had gezien dan zij. Haastig kieperde ze de inhoud in een vuilniszak en gooide die in de Klikobak. Daar zou Wim zeker niet kijken.
In de huiskamer trof ze hem achter de computer. Hij bekeek beursnoteringen op internet. Ze zette zijn bord naast hem neer. Zonder zijn blik van het scherm af te wenden, nam hij af en toe een hap.

In de dagen die volgden beleefde ze de ontmoeting met Hugo in haar fantasie steeds opnieuw. Als ze er aan dacht, stroomde er een kracht door haar bloed die ze dacht allang verloren te zijn. De regelmaat van haar dagen, waardoor de ene dag een herhaling van de vorige leek, sloopte haar stukje bij beetje. Langzaam verdween ze, ze wist steeds minder wie ze was. Uiteindelijk zou er alleen nog een muizige sloof door hun huis dwalen die stof en vuil zag en verder niks.
De hele week verheugde ze zich op de volgende afspraak met Hugo. Ze leefde weer, dat was alles wat telde.

Toen het eindelijk zover was, zat ze al om twaalf uur klaar. Ze had weer haar zwarte mantelpak aangetrokken, hoewel ze de vorige keer niet de indruk had gekregen dat het Hugo veel uitmaakte hoe ze er uitzag. Hem tegemoet treden in spijkerbroek en trui leek echter ongepast.
Steeds keek ze de straat in om te zien of hij er al aankwam. Eindelijk, na wat een eeuwigheid leek, ging de bel.
"Ik heb bijzonder weinig tijd", zei hij toen hij binnenstapte. Hij liep direct door naar de slaapkamer en kleedde zich uit. Mieke deed geen moeite een show te maken van het ontkleden zoals de vorige keer.
"Zo, Leo", zei ze toen ze boven op hem zat. Ze voelde hoe hij in haar groeide.
"Je hebt me weer behoorlijk voor schut gezet met die bestelling. Hoe haal je het toch in je achterlijke hoofd om die doos naar Amsterdam te sturen in plaats van naar Rotterdam! Ik zou je moeten slaan! Weet je wat? Dat ga ik doen ook!" Ze gaf hem een pets in het gezicht. Hij opende zijn ogen.
"Dat niet!", zei hij, "Alleen woorden."
Ze ging verder, een beetje bang dat ze hem zou gaan tegenstaan.
"Een enorme klojo ben je. Een vreselijk mormel. Je moeder had je moeten laten aborteren want al in de baarmoeder moet duidelijk geweest zijn wat voor een gedrocht jij was. Daar moeten ze eens vruchtwaterpuncties naar doen, om misgeboorten zoals die van jou te voorkomen." Met een korte snik kwam hij klaar, weer veel te snel naar haar zin.
Voordat hij wegging, pakte hij zijn agenda om een nieuwe afspraak te maken. Hij noemde zakelijk de tijdstippen waarop hij volgende week kon, alsof ze zijn secretaresse was.

De maanden daarna kwam Hugo elke week en nooit had hij veel tijd. Zonder veel omhaal werkten ze hun repertoire af. Maar ondanks de haast en de herhaling bleef Mieke uitkijken naar zijn komst. Als hij tussen haar dijen was geklemd, had ze even het gevoel dat ze niet werd geleefd door het programma van man en kinderen, dat zij voor één keer de touwtjes in handen had.
Het geld dat hij haar elke week gaf, stopte ze in een klein houten kistje dat ze onderin haar garderobekast verborg. Af en toe, als het tijdens haar dagelijkse beslommeringen leek of haar verhouding met Hugo niet echt was maar een oververhitte fantasie, opende ze het en liet de bankbiljetten door haar handen glijden. Het knisperen van het papier stelde haar gerust: hij bestond echt en zou weer komen.

Op een donderdag in mei hadden ze een afspraak om één uur. Toen hij er om half twee nog niet was, vreesde ze dat hem iets was overkomen. Dat hij dood was en zij hem nooit weer zou zien. Dat ze het voor altijd zonder dat ene uurtje waar ze de hele week naar toeleefde zou moeten stellen. Ze kon niet meer stilzitten en ijsbeerde door de kamer. Af en toe schudde ze driftig het hoofd om de beelden die zich daar opdrongen en die ze niet zien wilde, kwijt te raken: Hugo bebloed hangend over het stuur van zijn Mercedes, de voorruit aan diggelen. Hugo in een kist en een begrafenisstoet met zijn huilende weduwe voorop. Plotseling realiseerde ze zich dat ze niet eens wist of hij getrouwd was. Ze wist niets anders van hem dan dat hij klaarkwam als hij uitgescholden werd. Toch leek een leven zonder hem ondraaglijk. Het was alsof ze hem altijd al gekend had en hij van nature bij haar hoorde.
Zonder hem restte haar een kaal leven dat niet waard was geleefd te worden. Ze zou natuurlijk een nieuwe advertentie kunnen zetten in het adultforum op internet, maar met een andere man zou het niet hetzelfde zijn. Het zou altijd minder zijn dan met Hugo.
Het werd twee uur, het werd drie uur. Hugo kwam niet en belde ook niet. Om vier uur moest Mieke zich erbij neerleggen dat hij weg zou blijven.

's Avonds, toen de kinderen eenmaal op bed lagen, had ze moeite om niet in huilen uit te barsten. Ze bleef langer in de keuken dan nodig was, want ze wilde niet dat Wim dat zag. Eigenlijk een overbodige voorzorgsmaatregel, want hij zou niets bijzonders aan haar merken: hij zou nog gewoon blijven doorlezen in de krant als ze voor zijn ogen een zwaard door haar maag zou steken.
Steeds luisterde ze met een half oor of de telefoon ging. Tenslotte zou Hugo nog kunnen bellen. Misschien was zijn vergadering uitgelopen, waren er toestanden op zijn werk waardoor hij nu pas in de gelegenheid was om zich te verontschuldigen en een nieuwe afspraak te maken. Het zou wel lastig zijn als hij belde terwijl Wim thuis was, maar ze kon altijd zeggen dat het iemand van school was die iets over de kinderen wilde bespreken.
Hugo belde echter niet. Niet die avond en ook niet de dagen erna. Mieke was radeloos. Haar huishoudelijke werkzaamheden deed ze mechanisch, als een opwindpop met bijna lege batterijen. Telkens als de kinderen haar wat vroegen, snauwde ze. Ze voelde zich wel schuldig daarover, maar ze kon er niets aan veranderen.

Toen ze na twee weken nog niets gehoord had, besloot ze actie te ondernemen. Ze logde in op internet en surfte naar de adultsite. Ze klikte op "Nieuwe advertenties" en tikte: "Leo, waar ben je. Je verdient een schop onder je reet!" Dat moest voldoende zijn. Ze vermeldde er het hotmailadres bij waar Hugo destijds naar had geschreven.
Om het kwartier controleerde ze haar mailbox. Tegen drieën was er eindelijk een mailtje. "Ik heb die schop verdiend. Zeg maar waar en wanneer. Leo." Even aarzelde ze. Hugo wist immers waar ze woonde? Maar misschien wilde hij met die vraag naar haar adres checken of zij het wel was. Ze antwoordde: "Morgen om twee uur, Prunusstraat 15, V."

's Nachts kon ze niet slapen. Wim snurkte luid want hij was met een paar jongens van de beurs een grote winstneming gaan vieren en had teveel gedronken. Het vooruitzicht van de afspraak met Hugo maakte haar te onrustig om het doordringende geluid te negeren.
De volgende ochtend kon ze nauwelijks wachten tot het tijdstip waarop man en kinderen waren vertrokken. Even leek alles mis te gaan. Toen hij een boterham naar binnenwerkte, zei Wim: "Ik denk dat ik vanmiddag pas ga werken. Ik barst van de koppijn."
"Dat staat wel erg truttig om thuis te blijven als je een kater hebt." haastte ze zich te zeggen. Gelukkig overtuigde hem dat. Hij vertrok maar iets later dan anders.
Ze baadde uitvoerig en besprenkelde haar hele lichaam met parfum. Daarna wurmde ze zich in het mantelpak dat ze altijd droeg als ze een afspraak met Hugo had.
De tijd kroop voorbij. Ze dronk veel te veel koffie, waardoor ze nog nerveuzer werd dan ze toch al was.
Om klokslag twee uur werd er aangebeld. Ze liep naar de voordeur. Haar hart bonkte. Ze blikte even in de spiegel en constateerde dat ze er goed uitzag. Ze opende de deur.
Voor haar stond Wim, gekleed in een veel te strakke korte broek.
"Dag mevrouw", sprak hij zacht en haastig, "Noem me maar Leo."