Supermarkt

Het was het proberen waard. In de krantenbijlage las Dian een nieuwe methode voor het vinden van een partner. Tussen zes en half zeven ging je boodschappen doen in een supermarkt. Op dat tijdstip deden veel alleengaanden hun boodschappen en niet alleen dat, de winkel was een belangrijk jachtterrein aan het worden. Het vulde de al bestaande manieren als barbezoek en adverteren aan op een aangena- me manier. Het was minder tijdrovend, want boodschappen moest je toch al doen. Het scheen een groot succes te zijn.
Dian was niet zozeer op zoek naar een vaste relatie; ze zocht meer naar een aangename ontmoeting voor een paar nachten, desnoods voor één nacht. Voor een vastere verbintenis had ze helemaal geen tijd. Haar werk als directeur van een organisatie-adviesbureau vergde veel van haar. Ze bracht lange dagen door op kantoor en in de avonduren had ze vaak een afspraak met een cliënt. Zelfs in het weekend werkte ze. Geen moeite was haar teveel om een aarzelende cliënt over de brug te krijgen. Ze bezocht dure restaurants met exotische keukens, hetgeen haar verplichtte handboeken door te nemen over koken in midden- Oost Afrika en eetgewoonten bij de eskimo's. De genodigde stond altijd versteld van haar kennis, die ze wist te brengen met een overtuigende vanzelfsprekendheid. Weekenden had ze squashend doorgebracht, alleen omdat het op dat moment belangrijk was om een sportief image te hebben.
Ze was niet vaak thuis, maar als ze er was, genoot ze van de kostbare momenten van het alleen zijn. Ze deed dan nooit veel, ze liet haar gedachten maar een beetje gaan, luisterde eigenlijk niet echt naar de muziek op de achtergrond, maar ze raakte er toch in een aangename, vredige stemming door.
Toch schemerde er dan weleens een gemis in haar achterhoofd. Het drong nauwelijks tot haar bewustzijn door, alleen vlagen van verlan- gen voelde ze. Naar een warm lichaam in haar bed, de ontspannen loomheid na een heftige vrijpartij, de geur van een vrouw die net is ontwaakt uit een diepe slaap.
Toen ze het artikel las, op één van die kostbare momenten van alleen- zijn, kwam dat verlangen meer op de voorgrond en besefte ze, dat ze nu wel erg lang celibatair leefde. Ze herlas het stukje met nieuwe aandacht. Het voordeel van deze manier van hofmakerij was dat je gemakkelijk een eerste selectie kon maken aan de hand van het soort boodschappen dat iemand in haar boodschappenkarretje deed. Een overmaat aan produkten als rechtsdraaiende yoghurt en zilvervlies rijst kon wijzen op een steile vegetariër, die, vanwege de bij dit mensentype vaak aangetroffen afwijzing van alles wat met genot te maken had, ongeschikt zou zijn voor Dian's doel. Een mand volgeladen met pakken pampers en babylotion wees op een vermoeiend gezinsleven, waar alles op het laatste moment aankwam en waar het altijd haasten was geblazen. Een dergelijke situatie diende gemeden te worden. Daarentegen was het aanbevelenswaardig om te letten op de vrouw, die er na een lange dag nog fris uitzag, en bovendien de rust vond om op haar gemak de juiste pasta met de bijbehorende saus te zoeken, en die daarna uitgebreid aandacht had voor het vinden van de juiste wijn.
Het rationele en schematische van deze opzet sprak Dian zozeer aan, dat ze zich voornam een poging te wagen.

Toen ze een half uur achter een kar in de supermarkt liep, begon Dian zich af te vragen of ze misschien de verkeerde winkel had uitgekozen. De mensen waren weliswaar voor het overgrote deel alleen aan het boodschappen doen, wat toch een aanwijzing gaf over hun burgerlijke staat, maar ze waren van een ander type dan Dian voor ogen had. Veel spijkerbroeken en leren jasjes, veel sobere boodschappen in de karretjes, zoals boerenkool en een half litertje melk. Ze leken bovendien allemaal haast te hebben: met grote passen, zonder om zich heen te kijken, liepen ze recht op hun doel af en spoedden zich vervolgens naar de kassa.
Dian begon zich net een beetje belachelijk te voelen, toen ze een vrouw bij de melkprodukten zag staan, die haar belangstelling wekte. Ze had lang, donker haar en ze droeg een dure regenjas. De grote herenhoed, die ze schuin op haar hoofd had, gaf haar iets artistieks. De vrouw bekeek het pak dessert, dat ze in haar hand hield, aandachtig, alsof de informatie die erop stond, van dermate groot belang was dat er niets gemist mocht worden. Na deze grondige studie, die tot Dian's genoegen erg lang duurde, legde ze het pak in de boodschappenmand. Daarna keek ze verwonderd om zich heen, alsof ze zich afvroeg, waar ze eigenlijk was en wat ze aan het doen was. Heel even bleven haar ogen op Dian rusten. Ze glimlachte. "Beet", dacht Dian. Tot op dit moment, waarop ze taferelen vol wilde hartstochten en intiem gefluister voor zich zag afspelen, wist ze niet dat de nood zo hoog was. Ze verdrong de beelden; nu moest er gehandeld worden.
Toen de vrouw verderliep, volgde ze haar zo onopvallend mogelijk. Als ze ergens stilstond, bleef Dian, op enige afstand, ook stilstaan en nam, vanuit haar ooghoeken, haar bewegingen waar. Bij elk artikel was de vrouw aan het wikken en wegen, las ze de produktinformatie nauwkeurig. Als ze een keus gemaakt had, legde ze het zo voorzichtig in haar mandje dat het leek of alles wat ze had aangeraakt kostbaar en breekbaar was geworden. Ze bleef staan bij een plateau met allerlei soorten Franse kaas. Ze keek naar de pakjes en doosjes, maar leek in verwarring over wat ze moest kiezen. Even stak ze haar hand uit, maar nam hem snel terug, terwijl ze, onzichtbaar bijna, heel licht haar hoofd schudde. Dian liep op het plateau toe, nam een willekeurig stukje, en zei: "Deze is lekker; heel zacht en toch niet flauw. Lekker pittig juist." De vrouw nam het pakje aan "Wat is het prettig, he, dat de winkel tegenwoordig zo lang open is. Eindelijk tijd om rustig boodschappen te doen.", ging Dian verder. Terwijl ze het pakje kaas aan alle zijden bekeek zei de vrouw: "Zeker, u heeft het dus ook druk, begrijp ik. Ik ook, vreselijk. Zeker nu het werk zo aantrekt. Ik doe advieswerk op het gebied van..." "Oh, maar dan zijn we vakgenoten!" riep Dian uit. "Boeiend terrein, vind u niet. Het is moeilijk, om je er als vrouw een plaats in te verwerven, maar..." Hier werd ze onderbroken door een stem uit de intercom "Dames en heren, we gaan sluiten. Wilt u afrekenen?" "Het lijkt me leuk om eens met je, mag ik jou zeggen, te praten over ons werk, over de hobbels en triomphen die we ondervinden" De vrouw bloosde. "Uitstekend", antwoordde ze "Morgenavond ben ik vrij." Dian bedacht dat z¡j niet vrij was, maar ze kon haar secretaresse de afspraak laten afzeggen. Ze maakten de afspraak bij de vrouw thuis, wisselden namen en adressen uit en gingen met een hartelijke groet uiteen.
Toen ze thuis was, bekeek Dian wel tien keer de krabbel, die de vrouw haar gegeven had. In een mooi en krachtig handschrift stond geschreven: Annie van de Linden. Wat een gewone naam voor zo'n prachtig persoon.

De volgende avond om acht uur precies belde Dian aan op het opgegeven adres. Annie deed meteen open en ging haar voor naar de woonka- mer. Ze verdween vervolgens naar de keuken om koffie te gaan halen. Dian keek om zich heen. De kamer was praktisch ingericht. Er stonden een paar gemakkelijke stoelen, er was veel ruimte over, aan de kalkwitte muren hingen een paar abstracte schilderijen. Haar blik bleef wat langer rusten op de doos met kinderspeelgoed, die in de hoek stond. Waarschijnlijk paste Annie af en toe op een nichtje, zo nam Dian aan. Toen Annie terugkwam met de koffie vroeg ze: "Waar haal je de tijd vandaan om op kinderen te passen? Hou je zoveel energie over naast het werk?" "Ik zal wel moeten", sprak Annie op een wat vlakke toon: "Ik heb hem nu eenmaal. Natuurlijk zou ik hem niet willen missen, dat niet" Hier zweeg zij abrupt. Ze staarde naar de salontafel met een gepijnigde blik in haar ogen. Dian bedacht dat het nog te vroeg was om op zaken als KI en andere bevruchtingsmethoden in te gaan. Ongetwijfeld was er sprake geweest van een langdurig proces van donors kiezen en mislukte inseminaties. "Weet je", begon Annie; "Ik wilde bij Tommy zijn in de jaren dat hij klein was. Ik wilde alles meemaken, elke fase van zijn ontwikkeling, maar de hele dag alleen met dat kind... Het begon me aan te vliegen; ik werd er vroegtijdig seniel van. Op een gegeven moment betrapte ik mezelf erop dat ik serieus bezig was met zo'n blokkendoosje. En steeds vaker praatte ik in omgedraaide, afgehakte zinnen met verminkte woorden erin. Dus toen ik die advertentie zag, voor consulentes in cosmeticaprodukten, heb ik meteen gereageerd. Ik doe het nu een maand, en het loopt goed. Er is namelijk een nieuwe vochtinbrengende creme op de markt.. Maar dat interesseert jou waarschijnlijk niet." "Nee, inderdaad niet", dacht Dian, maar dat zei ze niet. Wellicht was er uit deze ontmoeting toch nog één spannende nacht te slepen. Annie zag er opwindend uit in die zwarte V-hals trui, die heel geraffineerd een stukje van de bovenkant van haar borsten liet zien. Op de één of andere manier was haar uiterlijk niet in overeenstemming met haar rol als toegewijde moeder met bijbaan. Dian stond op en liep naar de boekenkast. "Je vindt het toch niet erg als ik even kijk?" vroeg ze. Annie schudde van nee. Dian liep dichter langs haar heen dan strikt noodzakelijk was en raakte heel even haar schouder aan. Ze voelde een lichte huivering door het lichaam van Annie gaan en vroeg zich af of dat verlegenheid was, of misschien opwinding, waarvoor ze nog niet durfde uit te komen. Toen ze voor de boekenkast stond, meer om te bedenken wat ze vervolgens moest doen dan uit werkelijke interesse voor de inhoud, hoorde ze de voordeur openen en sluiten. Annie sprong op "Daar is Wim al", riep ze geschrokken, "Anders is hij altijd veel later thuis!" Een man van even in de veertig trad binnen. Voordat hij op Annie toeliep om haar gedag te zoenen, liet hij zijn ogen een ogenblik lang op Dian rusten, terwijl hij haar aarzelend groette met een hoofdknik. Een glimp van een angstig soort verbazing trok over zijn gezicht. Op datzelfde moment wist Dian zeker, dat ze hem ergens van kende. Een vaag beeld uit een ver verleden drong zich aan haar op; ze zag een gestalte die heel veel leek op die van Wim, maar die daar tegelijkertijd fundamenteel van verschilde; de gestalte was zachter, ronder. Het beeld verdween echter voordat het verbinding kreeg met een meer concrete herinnering. Wat bleef was een gevoel van onbehagen dat onmiskenbaar met de persoon van Wim verbonden was. Het was duidelijk dat de avond niet de door Dian gewenste wending zou nemen. Ze zei "Och, wat stom van me. Ik moet vanavond nog een dik rapport doornemen. Ik moet echt meteen weg. Dag Wim, dag Annie". Ze pakte haar tas en snelde de deur uit.